چه روز بدي‌ست امروز. چه فاجعه‌اي. انگار بخشي از وجودم را کنده‌اند. هيچ کس فراموش نمي‌کند زماني‌ که اسرائيل به خاطر دو سه سرباز، لبنان را به آتش کشيد و خانم رايس اسرائيل را تنها به خويشتنداري دعوت مي‌کرد.
پس از آن هم سران عرب در شرم‌الشيخ براي فراموشي آن فاجعه، با اولمرت دست دادند، انگار هيچ اتفاقي نيافتاده و کنفرانس خنده‌دار آناپوليس بدون حضور نماينده‌ي قانوني فلسطينيان برگزار شد.

خسته‌مان کرده است اين دروغگويي‌هاي واضح. فرسوده‌ شديم از بس اخبار ناراحت‌کننده شنيديم بدون اينکه ذره‌اي کمک از دستمان بربيايد.
چه روز بدي‌ست امروز. چه‌قدر دلم گرفته.

در خبرها داشتيم سايت The Daily Mash خبري منتشر کرده مبني بر اينکه روي کين علت گذاشتن ريش خود را علاقه‌ي خود به احمدي‌نژاد عنوان کرده است. اين مصاحبه‌ي طنزگونه و غيرواقعي توسط خبرگزاري‌هاي رسمي کشور جدي‌ گرفته شده و اين خبر به سرعت در تمامي خبرگزاري هاي داخلي مثل فارس، ايرنا و ... منتشر شد که نکته جالب آن بود که همگي اين خبر را باور کردند و با تيتر درشت به انعکاس آن پرداختند.

اشتباه در انعکاس خبر، البته طبيعي‌ست. بزرگترين رسانه‌هاي جهان نيز ممکن است خبري را به اشتباه منعکس کنند و يا به‌واسطه‌ي خبر يا خبرنگاري، تاوان سنگيني را در جلب اعتماد مخاطبين پس دهند.
اما اتفاقي که امروز در خبرگزاري‌ها افتاد، پرده از فضاحت بيشتر خبرگزاري‌هاي رسمي برداشت.
پيش‌ترها نمونه‌هاي زيادي از تحليل‌هاي يک جانبه و دزدي‌هاي خبرگزاري‌هاي دولتي ديده بوديم و آن را در فضاي بسته‌ي رسانه‌اي کشور مي‌توانستيم توجيه کنيم، اما اتفاق امروز نشان‌ داد که سطحي‌نگري و بي‌دقتي به قدري همه گير شده که تمام خبرگزاري‌ها از روي همديگر مطلب مربوط به سايت The Daily Mash را کپي کردند بدون اينکه دقت کنند از متن طنز ديلي مش فقط يك جمله نقل شده و اين نشان ميدهد كه حتي يک نفر از اين خبرگزاري‌ها زحمت خواندن كل متن را به خودش نداده و يا اصلا نمي‌دانند كه ديلي مش يك سايت فكاهي مانند مثلا گل آقا است.
وقتي سوتي عظيم زنجيره‌ي خبرگزاري‌هاي غالبا دولتي در اينترنت منتشر شد، تمام آنها خبر مرتبط را حذف کردند و احتمالا تا الان به دنبال منتشر کننده‌ي اوليه مي‌گردند: «کي بود کي بود من نبودم».

راي مثبت پارلمان عراق به توافقنامه‌ي امنيتي بين اين کشور و امريکا که غير منتظره  به نظر مي‌رسيد بي‌ ارتباط با پيروزي باراک اوباما نيست، اما پيش از اين، من به تعاريف متفاوت از دموکراسي و روابط تازه در منطقه فکر مي‌کنم؛ من شخصا بر اين باور بودم که پارلمان عراق يا به اين توافقنامه راي نخواهد داد، و يا در صورت راي دادن، خواهان امتيازات بسيار از امريکا و بحث در ارتباط با برگزاري رفراندوم براي اخذ آراي مردم عراق در اين رابطه خواهد بود. بسيار برايم جالب بود که از مجموع 198 نماينده حاضر در جلسه پارلمان، 144 نفر از آنها به اين طرح راي مثبت دادند.
تحليل‌هاي تلويزيون ايران را اگر پيش از اين ديده بوده باشيد، خواهيد فهميد که اکنون رسانه‌ي ملي گيج گيج خواهد شد. و واقعا نمي‌داند چگونه اخبار اين اتفاق را پوشش دهد چون چنان تبليغ گسترده‌اي بر عليه اين توافقنامه کرده بود که خدا مي‌داند حالا چگونه خواهند توانست اين رويداد را توجيه کنند. من نمي‌فهمم چرا رسانه‌ي ملي به تنها وظيفه‌اش که انعکاس واقعيت است نمي‌پردازد؟ به اعتقاد من اگر رسانه‌ي ملي واقعيت را انعکاس مي‌داد، دست کم در اين رويداد، مردم خودشان متوجه اشغال‌گري امريکا در عراق مي‌شدند (چيزي که هدف رسانه ملي بود) و به حقانيت آن بيش از پيش پي مي‌بردند اما اينک مردمي که تنها منابع خبريشان خبرگزاري‌هاي دولتي‌ست، چگونه مي‌خواهند راي مثبت و قاطع پارلمان تماما شيعه عراق را به تاييد حضور نيروهاي امريکايي در کشور عراق توجيه کنند؟ آيا اين چيزي جز بر عليه حاکميت کشورمان نيست؟

من گمان نمي‌کنم اقدام روسيه در شناسايي استقلال دو منطقه آبخاز و اوستياي جنوبي از گرجستان نشان‌دهنده‌ي جنگ سرد به معناي جنگ سرد پيشين باشد.
به نظرم اين بيشتر يک نوع خط و نشان روسيه براي پررنگ کردن خط قرمز خود با غرب و نوعي انتقام‌جويي است. چنانچه مدودف، رئيس جمهور روسيه نيز اين اقدام را نتيجه اقدام کشورهاي غربي در تاييد جدايي کوزوو از صربستان قلمداد کرده است.

اگرچه تلاش روسيه و تنش‌هاي لفظي اين کشور با امريکا که از سال گذشته بر سر استقرار سپر دفاع موشکي در لهستان و چک در نهايت اثري در اراده‌ي امريکا نداشت اما به نظر مي‌رسد اين اقدام روسيه هشداري باشد بر تاثير گذاري اين کشور در روابط بين‌الملل. هر چه هست همانطور که سال گذشته هم نوشتم، تنش‌هاي تازه‌اي در موازنه‌ي قدرت‌هاي جهاني در حال وقوع است و اين اقدام روسيه مي‌تواند بر مسائلي همچون بحران فلسطين و اسرائيل، پرونده‌ي هسته‌اي ايران، مساله‌ي لبنان و سوريه و ديگر تجزيه‌طلبان در کشورهاي ديگر تاثيرگذار باشد.

ديروز بالاخره دادگاه قانون اساسي ترکيه، راي به عدم انحلال حزب عدالت و توسعه داد. اين راي اگرچه باعث سر و صداي دوباره‌ي احزاب سکولار در ترکيه شده، و پيش از اين نيز باعث شده که همين دادگاه، محدوديت‌هاي مالي‌اي را عليه اين حزب وضع کند، اما به نظر من اگر در کنه اين مساله تامل کنيم، خواهيم ديد که دست‌کم از ديدگاه تئوريک رفتارهاي اين حزب، مي‌تواند مناسب‌ترين الگوي يک حکومت در خاورميانه باشد:

۱- داستان از آنجا شروع شد که اين حزب با وجود جو غالب سکولاريسم در اين کشور، تصميم به رفع ممنوعيت پوشيدن روسري در دانشگاه‌هاي اين کشور بگيرد. تصميمي که هزينه‌ي سنگيني براي اين حزب داشت و به گفته‌ي مقامات ارشد اين حزب، اين تصميم حرکتي در جهت تقويت حقوق شهروندان در انتخاب آزادانه نوع پوشش خود بود. حرکتي که سرانش از آن به عنوان حرکتي ليبرال ياد کردند.

۲- حزب عدالت و توسعه، اگرچه داراي پيشينه‌هاي اسلامي است و همگان حجاب همسر رئيس جمهور آن را نمادي از  تداخل مسائل اسلامي در امور حكومتي مي‌پندارند اما به گمان من، اين درست همان چيزي‌ست كه بايد به يك الگوي حكومت در منطقه بدل شود: ايستادگي در اعتقادات شخصي ولو اينكه در اقليت باشيد و پايبندي به اصول سكولاريسم در وضع قوانين.

3- حزب عدالت و توسعه در كشوري كه دادگاه قانون اساسي‌اش  بارها احزاب اسلامگرا را به دليل عدم رعايت موازين لائيك در كشور منحل كرده، توانسته دو دوره‌ در راس حاكميت تكيه بزند، كرسي‌هاي بسياري از پارلمان آن كشور را از آن خود كند و مواضع خود را با قدرت پيش ببرد.

4- حزب عدالت و توسعه در هر حال به منافع كشورش مي‌انديشد؛ اين حزب در زمان حياتش با اسرائيل مانور نظامي برگزار مي‌كند، با ايران و كشورهاي ضد اسرائيل قراردادهاي مهم تجاري امضا مي‌كند و براي عضويت در اتحاديه اروپا نهايت تلاشش را مي‌كند تا مردمش از هر جهت تامين باشند.

من با خودم فكر مي‌كنم، چرا ما كه صد سال قبل، لگد به تخت پادشاهي و ديكتاتوري زديم و (قانون) وضع كرديم، اكنون بايد در بديهي‌ترين مسائل همچون حقوق شهروندي درجا بزنيم و حسرت‌وار پيشرفت تركيه را تماشا كنيم؟

کسي مي‌فهمد منظور آقاي جليلي از اينکه «در مذاکرات حرفي از تعليق نشد» چيست؟
آقاي جليلي، ما رسما سر کاريم؟ بيگانگي با افکار عمومي تا چه حد؟ مگر ممکن است شش قدرت جهاني بي‌خيال تعليق شده باشند؟ يک نگاه گذرا به خبرها، بعد از مذاکرات، نشان‌دهنده‌ي طفره رفتن دوباره ايران از پاسخ به بسته است.
به نظرم لازم است تمامي احزاب و گروههاي مستقل، روزنامه‌نگاران و رسانه‌ها همه با موضع جبهه‌ي مشارکت همراه و پيگير اين نکته شوند که در مذاکرات ژنو چه گذشته که آقاي جليلي اينگونه دروغ مي‌گويد؟
و البته، مشارکت همه‌ي گروهها، مطبوعات، احزاب و نهادها در پرونده‌ي هسته‌اي و گردش آزاد اطلاعات و اطلاع‌رساني دقيق به مردم. برآيند اين اتفاق هر چه باشد، بهتر از «ديپلماسي فرش ايراني» سعيد جليلي است.