آقاي احمدي‌نژاد با بيان «مرگ دموکراسي ليبرال » بعد از انتخابات در ايران، نشان مي‌دهد که ايدئولوژي وي، ايستادن عملي مقابل نظريه‌ي پايان تاريخ فوکوياما است. او اما اين نکته را فراموش کرده که هر روز که از عمر اين کره خاکي مي‌گذرد، مردم به اين نتيجه مي‌رسند که «حسن و حسين و تقي و نقي» براي داشتن يک حکومت واحد، چاره‌اي ندارند جز اينکه حکومتي دموکراتيک تحت لواي ليبراليسم را بپذيرند، چون اين به نفع همه‌ي آنهاست. دموکراسي ليبرال، چتري‌ست که همه‌ي تفکرات زير آن جاي دارند، چتر حکومت ايدئولوژيکي که محمود احمدي‌نژاد به آن باور دارد، به قدري تنگ و کوچک است که دست کم، يک دوم مردم کشورش «غير خودي» هستند، چه برسد به آدم‌هايي که هم‌اينک در جهان مي‌زيند.

آقاي موسوي،
کمتر از دوازده ساعت مانده به انتخابات، تصميمم را براي راي دادن به شما، قطعي کرده‌ام، اگر چه در انتخابات گذشته، تنها چند ماه پس از راي دادن به مصطفي معين و اکبر هاشمي، از اينکه در انتخابات شرکت کردم خودم را نبخشيدم، اينک اما به گمانم به آن بلوغ سياسي رسيده‌ام که در سياست نمي‌توان و نبايد بر مبناي پيشگويي‌ها تصميم گرفت. و با اين استدلال که نکند در يکسال بعد دوباره از راي دادن به ميرحسين موسوي پشيمان شوم، تمامي تحليل‌ها و يافته‌هايم را زيرپا بگذارم و به مهدي کروبي راي بدهم.
خير. من اين کار را نمي‌کنم آقاي موسوي. من به شما راي مي‌دهم، چون به عقلم احترام مي‌گذارم. عقل من مي‌گويد اصلاح‌طلبي تحت لواي تيم شما،‌ با هزينه‌هاي کمتر و با آرامش بيشتر ادامه مي‌يابد. عقل من مي‌گويد جامعه‌ي من، ظرفيت «ليبرال دموکراسي» حاکم در غرب را ندارد و کشنده‌ترين اتفاق سياسي‌ زماني‌ست که مدل ليبراليسم شهره شده در غرب را در کشوري که واقعا آزادي و دموکراسي نمي‌خواهد مستقر کني.
عقل من مي‌گويد «بازگشت به قانون» که به گمانم صادقانه‌ترين شعار شماست، تنها و تنها راه اصلاح‌طلبي در ايران است ولو اينکه «بازگشت به قوانين جمهوري اسلامي‌» باشد. به شما راي مي‌دهم چون يکي از بزرگترين‌ دلايل منزوي شدن و به ناکجاآباد رفتن دولت محمود احمدي‌نژاد را «قانون‌ گريزي» مي‌دانم و براي حذف او، چاره‌اي ندارم جز اينکه شما را انتخاب کنم.
من به شما راي مي‌دهم، چون راي من اساسا راي منفي به محمود احمدي‌نژاد است، من نمي‌خواهم او رئيس کشورم باشد، و يکبار در انتخابات مجلس، تحريم را تجربه کردم و به اين نتيجه رسيدم که تحريم هيچ اثري ندارد.
من به شما راي مي‌دهم چون معتقدم «کاريزما» بودن،‌ شرطي نيست که به سادگي از آن گذشت. شخصيت شما، البته کاريزماتر از محمد خاتمي نيست، اما دست‌کم در بين سه نامزد ديگر،‌ انتخاب شما را انتخاب مستحکم‌تري براي ايران مي‌دانم چون باور دارم روابط شخصي دو رئيس جمهور در روابط دو کشور اثر دارد و واي بر رئيس جمهوري که «کاريزما» نباشد.
آقاي موسوي،
من انتقادهاي زيادي را شنيده و خوانده‌ام از اينکه چرا اصلاح‌طلبان براي پيشبرد اهداف خود به «رئيس اجرايي دهه‌ي شصت» روي آورده‌اند. در کنار آن اما، تحليل‌هاي زيادي خوانده‌ام که مجموعا مرا به اين نتيجه رسانده که رئيس اجرايي دهه‌ي شصت يکي از هزاران مجري دهه‌ي شصت است که اينک به اپوزيسيون بدل شده‌اند. «تغيير» را در سياست طبيعي‌ مي‌دانم و باور دارم شما تغيير کرده‌ايد. دهه‌ي شصت دهه‌ي شما نبود. دهه‌ي آيت‌الله خميني بود و ساده‌انديشي‌ست که اتفاقات آن زمان را به شخصي غير از رهبر انقلاب نسبت داد. هرچند که دوستان مدرن ما که کروبي را ارجح مي‌دانند، گاهي فراموش مي‌کنند که بسياري از نزديکان کروبي و اي بسا خود او، از مجريان شکل دهنده‌ي دهه‌ي شصت بوده‌اند.
آقاي موسوي،
من به شما راي مي‌دهم چون معتقدم نشاط و آشتي با سياست، با حضور شما محتمل‌تر است تا با حضور کروبي. اين براي من بسيار مبارک‌ است، هر چند که شما مدام در سخنراني‌هايتان از «بازگشت به خط امام» و «رهبري» سخن بگوييد.

دموكراسي آسانسور ندارد . يادداشتي از کيوان، همه فهم و عميق.
ما در سوئيس زندگي نمي‌کنيم . چرا مخاطب فيلم تبليغاتي موسوي، اصلاح‌طلبان نبودند؟
در اهميت معناي مشترک‌الورود. يادداشتي از داريوش محمدپور
براي رنگ کردن دنيايمان . داريوش مهرجويي دعوت مي‌کند «قهر» کردن را کنار بگذاريم و به واقعيت بيانديشيم.
آنها که رنگ سبز را انتخاب کردند . صداي تحريم نمي‌آيد...

کسي که به همراه رئيس جمهور زيمباوه نامش از ضيافت شام سازمان ملل در ايتاليا خط خورد و سه نامه‌ي بي‌ربط وي به سران جهان بدون پاسخ ماند و لکه‌ي ننگي براي کشور شد، مي‌گويد خاتمي در فرانسه تحقير شد و اين از غم‌انگيزترين روزهاي زندگي‌اش بوده.
او از اينکه خاتمي به واسطه‌ي نظريه‌ي گفتگوي تمدن‌ها که در فضاي بيرنگ و بوي نظريه «برخورد تمدن‌هاي» هانتينگتون در جهان مطرح شد گويا به قدري عصباني شده که مي‌گويد شيراک از پله‌ها براي استقبال خاتمي پايين نيامد و اين او را آزار داده. او دروغ مي‌گويد. شيراک از پله‌هاي رياست جمهوري پايين آمد . و از او استقبال کرد. او در اين ايام دروغ‌گويي را به اوج خود رسانده. مي‌گويد هيچ تهديدي متوجه ايران نيست و عزت‌ ايران به بالاترين ميزان خود در بعد از انقلاب رسيده. او اين را مي‌پوشاند که چين و روسيه که در دوران خاتمي به قطعنامه‌هاي عليه ايران راي ممتنع مي‌دادند، براي اولين بار قطعنامه‌ها با راي مثبت آنان بر عليه کشور تصويب شد. او همچنين اشاره نمي‌کند که اوباما هم اعلام کرده که هيچ گزينه‌اي از روي ميز در مقابل ماجراجويي‌هاي او برداشته نشده. او دروغ مي‌گويد. همچون شعارهايش در انتخابات گذشته‌ در مورد موي دختران . همچون نظام پرداخت هماهنگ. او مي‌خواهد دنيا را مديريت کند درحالي که تنها سازمان مديريت کشور را بعد از شصت سال منحل کرد و دوران او، بي‌خرد ترين مديران در کشور حکومت کردند.
او مي‌گويد عزت‌ ايران به بالاترين ميزان خود در بعد از انقلاب رسيده در حالي که هر ايراني‌اي به خارج از کشور مي‌رود، متوجه مي‌شود که چقدر شرمسار است از اينکه نام «ايراني» را به واسطه‌ي ماجراجويي‌هاي او به يدک مي‌کشد.
او با نفت 140 دلاري، ثروتمندترين دولت را داشت و بدترين ضربه‌هاي اقتصادي را به کشور زد.
دوستان. من شخصا به ميرحسين موسوي اعتماد کامل ندارم. اما معتقدم خاتمي براي اين به حمايت از او پرداخته، که شعارهايش را ضمانت کند. هرچند که با موسوي هم با جامعه‌ي آرماني خود خيلي فاصله داريم، اما بايد واقعيت را پذيرفت. واقيعت تلخ است. نگذاريم اين تلخي، به تلخي دروغ‌هاي احمدي‌نژاد باشد که همه‌ي اميدها را به نا اميدي‌ بدل کند.

من گمان نمي‌کنم نامردي‌هايي که به اصلاح‌طلبان در آستانه‌ي انتخابات مي‌شود، از ديدگان محمود احمدي‌نژاد پوشيده باشد.
خفه کردن روزنامه ياس نو بعد از انتشار اولين شماره‌اش، فيلترينگ سايت‌هاي فيس‌بوک و تويتر در آستانه‌ي انتخابات، جايي که به جرم «جمع‌شدن ايراني‌ها» در کنار يکديگر بسته شده، اجازه ندادن صدا و سيما براي پخش تصاوير تيم کروبي همچون عبدي و کرباسچي و برهم زدن سخنراني‌هاي گوناگون اصلاح‌طلبان نکات کوچکي نيست که از آنها صرفنظر کرد.
مي‌دانم که اين سرکوب‌ها عادي شده، اما در انتخابات گذشته، معمولا به مدت يک ماه نمايش مسخره آزادي را در کشور (همچون ديده شدن خانم هاي مانتويي در تلويزيون) مي ديديم. اينبار اما، ظرفيت حاکميت به قدري کم شده که «فيس‌ بوک» برانداز و دايره‌ي افراد «خودي» لحظه به لحظه نزد اصول‌گرايان تنگ‌تر مي‌شود و ديگر حتي از آن آزادي ساختگي يک ماهه هم خبري نيست.

برخي از دوستان مخالف تحريم، انتخابات امسال را بسان انتخاب رئيس زنداني که «آزارها» را کمتر مي‌کند تشبيه کرده‌اند و معتقدند رئيس جمهور اصلاح‌طلب حتي با قدرت بيست-سي درصدي، قطعا بهتر از روي کار آمدن محمود احمدي‌نژاد است و نبايد اين فرصت را از دست داد. حرف آنان کاملا متين. اما اين دوستان، چه توجيهي مي‌توانند براي اين جدايي اصلاح‌طلبان داشته باشند که خود هم‌اينک، با اين مشي‌شان پيروزي احمدي‌نژاد را گارانتي کرده‌اند؟ هر چقدر که مي‌خواهم خودم را براي شرکت در انتخابات راضي کنم، (فارغ از قدرت‌طلبي کروبي، و وقت‌نشناسي موسوي) ناکامي اصلاح‌طلبان در يک اجماع همه جانبه براي شکست احمدي‌نژاد، به من اجازه نمي‌دهد يکبار ديگر با رأيم تنها و تنها به يک بازي ديگر، مشروعيت ببخشم. به قول مسيح علي‌نژاد اصلاح‌طلبان ميان كروبي و موسوي همچنان همانند كودكان طلاق‌اند: بي‌گناه و سرگردان. گاهي از موضع گيري‌هاي موسوي به وجد مي‌آيند، گاهي از نامه‌نگاري‌هاي كروبي. لعنت به اين جدايي.

پيشنهاد مي‌کنم مصاحبه‌ي احمد قابل با روزآنلاين را بخوانيد. من مدتهاست به بيماري‌اي که گريبانگير حاکميت شده مي‌انديشم: «بيماري دوگانگي». در اين مصاحبه، و شايد در اتفاقات بسيار زياد و روزانه (که آخرين نمونه‌اش فحش‌نامه‌ي رسمي فاطمه رجبي به ميرحسين موسوي‌ است) مي‌توانيد مثال‌هاي زيادي از اين دوگانگي‌ها را پيدا کنيد.

پخش نشدن پيام تبريک نوروزي باراک اوباما در صدا و سيما چندان مايه‌ي شگفتي نيست، هر چند که اگر در کنه موضوع تامل کنيم، اساسا پيام ويديويي اوباما نيز «تصادفي» و «از سر ارادت به ملت ايران» نيست.
تيم دموکرات حاکم بر کاخ سفيد، البته منافعش را به عنوان اصلي‌ترين دغدغه در نظر مي‌گيرد و به اين نتيجه مي‌رسد که پيام امسال رئيس جمهور ايالات متحده نبايد کتبي، که بايد تصويري باشد و با آن استايل منحصر، شيوه‌ي جذاب تبليغاتي و گفتن «عيد شما مبارک» به زبان فارسي در انتهاي آن باشد تا نهايت تاثير را بر مردمان عادي بگذارد. اين البته، مساله‌ي بديهي سياست است که هر کشوري در پي منافع خودش است. ورنه کشورهاي کمي نيستند که مخالف سياست‌هاي امريکا هستند و اوباما مي‌توانست براي آنان هم پيغام بفرستد.
اوباما در اين پيام تلويحا اشاره کرد که دست امريکا به سوي ايران دراز است و آيت‌الله خامنه‌اي، امروز اين دست را يک دست چدني که در زير دستکشي مخملي پوشيده است تعبير کرد.
اين مساله به کنار، بياييد بحث رسانه‌اي اين موضوع را بررسي کنيم. حتما به خاطر مي‌آوريد که محمود احمدي‌نژاد پيامي به مناسبت کريسمس داشت که تلويزيون ملي انگليس، درست در کنار پخش پيام ملکه‌ي انگلستان، آن را براي مردمش پخش کرد. اين مردم هستند که بايد قضاوت کنند و رسانه، تنها آيينه‌اي است براي انعکاس.
اين روزها که فرصت بيشتري‌ست، گاهي تلويزيون تماشا مي‌کنم. از لحظه‌ي ايدئولوژيک تحويل سال گرفته، تا اخبار يکجانبه، و برنامه‌هايي که با ترکيبي از پروژه و پروسه به اينجا رسيده‌اند، صدا و سيما را سالهاست در نظر من «مرده» جلوه داده و راهي که طي مي‌کند را حتي بعيد مي‌دانم به «ترکستان» هم برسد.
بد نيست نگاه بوقي به رسانه که عباس عبدي به زيبايي توضيح داده را به دقت بخوانيم.

خبرهاي خوبي شنيده نمي‌شود اين روزها. از حمايت شگفت‌آور ايران از حکم دادگاه لاهه براي عمرالبشير، و سفر لاريجاني براي حمايت از يک جنايتکار جنگي که تنها به دليل «ضد اسرائيلي بودنش» مدال افتخار ايران را به گردن آويخت و پشتيباني گارانتي شده‌ و مادام‌العمر ايران را خريد، گرفته، تا شديدترين تنش‌ها بخاطر موضوع بي‌اهميت بحرين. مي‌بينيد که نزديک‌ترين متحد ايران وقتش که مي‌رسد، از همه چيز شانه خالي مي‌کند و علي مي‌ماند و حوضش.
من نمي‌دانم دستگاه ديپلماسي ما چه‌ چاره‌اي مي‌انديشد وقتي متحداني همچون سوريه، روزي با امريکا و اسرائيل هم روابط دوستانه برقرار کنند و به مقابله با مواضع ايران بپردازند.
در داخل هم بعد ازخبرهايي که از سفرهاي خاتمي به شيراز و بوشهر منتشر شد، گويا «مصلحت» بر اين ديده شده که ميرحسين موسوي کانديداي «نظام» در جناح چپ کشور باشد.
اخبار مربوط به اجراي طرح هدفمند کردن يارانه‌ها؛ که يک شبه در مجلس بعد از نامه‌ي رئيس جمهور همه چيز را تغيير داد نيز نگران کننده است. اصولا در ايران «تغيير» خيلي سريع رخ مي‌دهد و «آينده» مناسب‌ترين زمان است براي توضيح و توجيه اين تغيير.
اقتصاددانان تشديد بي ثباتي اقتصادي و افزايش ناامني در بازار سرمايه و افزايش تمايل به خروج دارايي‌هاي منقول از کشور را سرانجام اين طرح پيش‌بيني کرده‌اند که نتيجه‌ي آن تضعيف ارزش پول ملي و خيزش انتظارات تورمي است.
خودسوزي‌ها و مدل‌هاي مختلف خودکشي‌، اين‌بار اما در مقابل نهادهاي دولتي، اميد را از اميدواران گرفته.
نا اميدي خوب نيست، اما با چيدن اين پازل‌ها کنار هم، روزنه‌ي اميدي هم نمي‌توان ديد.

در شرايطي که هادي قابل ناجوانمرادنه در زندان است و ظلم بر دگر انديشان، ديگر به طور آشکار به يک مساله‌ي عادي بدل شده، احمد قابل در نامه‌اي سرگشاده به آيت‌الله خامنه‌اي، بهار «آغازين روزهاي دهه‌ي چهارم انقلاب» را نگران‌کننده دانسته و گفته : باند حاکم بر کشور، مي‌خواهد که همه‌ي اميد ملت به آينده را با «ماهواره‌ي اميد» گره بزند و چنان تبليغ کند که «همه اميدوارند» ولي وقتي پا در کوچه و خيابان و شهر و روستاي اين کشور مي‌گذاري و آمارهاي مختلف اقتصادي، فرهنگي، اجتماعي و اخلاقي را مورد توجه قرار مي‌دهي، تنها چيزي که به چشم نمي‌خورد «اميد» است و نشاط، و عمده‌ترين چيزي که به فراواني ديده مي‌شود،«نگراني و نااميدي» است.
من اضافه مي‌کنم: جوانان هم‌سن من اميد را در رفتن و آينده‌ي مبهم آن جستجو مي‌کنند و بزرگترين آرزوي آنان خروج از کشور است. کجا و چگونه؟ مهم نيست. چشم‌انداز و ميزان موفقيت؟ هيچ چيزي معلوم نيست. آنچه که آشکار است؛ نتيجه‌ي ماندن است که جز فرسودگي، ارمغاني ندارد.