جيمي کارتر به نظر من کاملا درست گفته که روند صلح بين فلسطين و اسرائيل درست از آغاز مذاکرات صلح آناپوليس دچار "عقبگرد" شده است.
چرا که در آن کنفرانس با آن همه هزينه‌ي تبليغاتي و رسانه‌اي، نماينده‌ي قانوني بيش از نيمي از مردم فلسطين، جايي براي گفتگو و مذاکره نداشت و کاملا مشخص بود که فرايند کار محکوم به شکست است.
اينک اما ديدار کارتر با خالد مشعل مي‌تواند نويدگر چند نکته باشد؛ نخست اينکه صداي قانوني حماس از يک رئيس جمهور سابق ايالات متحده به گوش همگان برسد: «اسرائيل بايد به مرزهاي ۱۹۶۷ عقب‌نشيني کند» اين تنها بستر يک صلح هميشگي است.

پذيرش واقعيت البته گاهي با حقيقت زندگي در تقابل است. حقيقت اين است که وجود اسرائيل کاملا جعلي‌ست و من تا حد بسيار زيادي با حقايقي که احمدي‌نژاد در مورد اسرائيل به آن ايمان دارد موافقم اما به گمانم در مواضع سياسي بايد واقع‌نگر بود تا آرمان‌نگر.
واقعيتي که خالد مشعل پس از سفر به روسيه و ديدار با ولاديمير پوتين به خوبي فهميد و اين بار نيز دست جيمي کارتر را فشرد و با روي باز به او گفت: حماس آماده‌ي به رسميت شناختن اسرائيل در صورت بازگشت به مرزهاي ۱۹۶۷ است.
حماس چاره‌اي جز اين نمي‌بيند که واقعيت را فداي ايدئولوژي آرمان‌گرايانه کند و به منفعت مردمش بيانديشد. حقيقت اين است که اسرائيل اشغالگر است و واقعيت اينکه تمام دنيا با اين کشور رابطه دارند.

امروز در بي‌بي‌سي گزارشي به نقل از سازمان ملل آمده که بي‌شک، توسعه و پافشاري بر انتشار گسترده آن از سوي رسانه‌هاي مستقل جهان، و تاکيد آنان بر اشغالگر بودن اسرائيل، ريشه‌ي خشونت‌هاي منطقه را براي افکار عمومي بيش از پيش نمايان مي‌کند:

يک گزارش تهيه شده از سوي سازمان ملل متحد مي گويد "اقدامات تروريستي فلسطيني‌ها" نتيجه اجتناب ناپذير "اشغالگري اسرائيلي‌ها" بوده است.
اين گزارش در عين حال مي گويد تمامي اقدامات تروريستي بايد محکوم شود.

تهيه کنندگان گزارش سازمان ملل متحد همچنين تاکيد مي کنند که بايد ميان آنچه در اين گزارش "حملات تروريستي القاعده" خوانده شده، با اقداماتي که عليه اشغال نظامي انجام مي شود، تفاوت قائل شد.

اين گزارش خاطرنشان مي کند تا زماني که اسرائيل به اشغال سرزمين هاي فلسطيني ادامه دهد، خشونت ها در اين مناطق ادامه خواهد يافت.

گزارش سازمان ملل متحد مي گويد اسرائيل نمي تواند از صلح به عنوان يک پيش شرط براي پايان دادن به اشغال خود استفاده کند.

دولت اسرائيل اين گزارش را رد کرده و آن را يک جانبه خوانده است.

سالروز انقلاب ايران، امسال براي من جر نفرت و نااميدي، چيز ديگري ندارد. کساني که مرا مي‌شناسند مي‌دانند که تا چند سال پيش، يکي از راهپيمايان همه‌ساله در بيست‌ودوم بهمن‌ماه بودم.
روزگاري که من و جوانان هم‌سن من، به واسطه‌ي منش قدرتمندان امپرياليسم امريکا، و رفتارهاي نابخردانه‌ي رژيم غاصب اسرائيل، مشتاقانه به نظام ديني‌مان چنگ مي‌زديم تا با مشت‌هاي گره‌کرده‌مان، نه فقط وجدان و شور جواني‌مان را ابراز کرده‌ باشيم، بل اميدوارانه، به آينده‌ي خود و جامعه‌ي خود بنگريم.
اينک اما همه چيز رنگ باخته. بزرگترين آرزوي جوانان هم‌سن من، خارج شدن از اين ويران‌سرايي‌ است که ايران اسلامي‌اش مي‌خوانند. من البته، عميقا به اين مهم باور دارم که اگر آدمي، "اصول" ثابتي داشته باشد و درونش را به‌سامان رسانده باشد، اينجا و آنجا چندان تفاوتي ندارد. اما مگر مي‌توان از جامعه آگاه بود و "رنج" نبرد؟ نمي‌خواهم ژست روشنفکري بگيرم و بسان اپوزيسيون، همه چيز را به سيستم موجود نسبت دهم. به گمانم همه‌مان در اين وضعيت اسفبار که امروز جاي جاي ايران را فراگرفته، سهيم هستيم. بر خلاف بسياري از اپوزيسيون من اعتقاد دارم، رنجي که همه‌گير شده و مانند گازي بي‌رنگ و بو، همه جار را فرا گرفته، يک «پروسه» است، نه يک «پروژه». پروسه‌اي که زايده‌ي ايدئولوژي دولت‌مردان ماست که البته از اين منظر اگر نگاه کنيم، مي‌توان اين را به طور غير مستقيم يک پروژه قلمداد کرد.
وضعيت اسفبار امروز از نظر من، رسانه‌اي است که بي‌شرمانه، دروغ‌گويي را به عنوان استراتژي خود در نظر گرفته و با تمام توان در پي ترويج ايدئولوژي عده‌اي قليل از جامعه‌ي بزرگ ماست.
وضعيت اسفبار، ديدن مردماني‌ست که صبح تا شب پي لقمه‌ي ناني مي‌دوند و ديگر فرصت تامل در سرنوشت خود و جامعه‌ي شان را ندارند.
وضعيت اسفبار، يعني به ميزاني که رياکار، دروغگو و در دايره‌ي ايدئولوژي تعريف شده باشي، قادر به پيشرفت در نظام کاري کشور خواهي بود.
وضعيت اسفبار يعني تعطيلي صدها نشريه  و سانسور صدها کتاب و فيلم و محدوديت اينترنت در طي چند سال که فرصت غنايم بي‌شماري تکثر رسانه‌اي را از نسل ما گرفت.
وضعيت اسفبار يعني رد صلاحيت خنده‌دار صدها تن از کانديداهاي مجلس، که  آخرين تيري بود که اميدها را به نااميدي بدل کرد.
وضعيت اسفبار يعني دستگيري و آزار معلمان، کارگران و زناني که از مدني‌ترين راههاي موجود ابراز عقيده کردند.
من انتخابات مجلس هشتم را براي نخستين‌بار در کل دوره‌اي که در اين نظام با افتخار راي مي‌دادم، با افتخار تحريم مي‌کنم.

درود بر شرفتان آقاي قابل. عزم شما براي گفتن حقيقت اثري بر منش تندرويان ندارد، اما سخنان شما و محکوميتتان، هميشه براي من درس‌آموز بوده و هست و بي‌شک، تاريخ حقانيت شما را بيش از پيش نمايان خواهد کرد.

راستش ديگر انگيزه‌اي براي نوشتن نمانده و نقد از مسئولان و مجريان، به يک شوخي روزمره بدل شده. اما بد نديدم، دست‌کم صفحه را لينک کنم به سخنان توهين‌آميز سرپرست وزارت آموزش و پرورش، که به معلمان گفته؛ "چرا  تقاضاي مالي مي‌کنيد، واي به حال دانش‌آموزان شما که شما چنين روحيه‌اي داريد". (معلمان حاضر پس از اين سخنان جلسه را به نشانه‌ي اعتراض ترک کردند).
به قول يکي از همکارانم، معلمان، شوربخت‌ترين کارمندان کشورند و  اگر در تمام ساعات روز در مدرسه فقط «بايستند و نظاره‌گر دانش‌آموزان باشند» باز هم دريافتيشان کم است.
زخم زبان‌هاي سخنگوي دولت و همسرشان به معلمان کم بود، حال بايد از کسي که اصولا بايد به وي پناه برد زخم زبان شنيد.