نویسنده: admin

«اندکی صبر، سحر نزدیک است.» سحر نزدیک است، اما به چشم به هم‌زدنی می‌گذرد و «ممدشان» می‌آید و دهنت را صاف می‌کند!

آی عشق… آی عشق، چهره‌ی «کریهت» پیداست. دستت برایم رو شده. آن را پُشتِ آن زیبایی منحوست پنهان نکن. دست از سرم بردار. رهایم کن. مرا با قرص‌ها، شراب‌ و دفترهایم تنها بگذار.

ای شهر شحنه‌خیز چه مشکوکی، چه کافه‌های خلوتِ متروکی گردوی سرنوشت چرا پوکی؟ از روز و روزگار پشیمانم پ.ن: اسکار شاه‌بیت این غزل می رسد به آن‌جایی که می‌گوید «اما به من چه، من...

پیشنهاد می‌کنم شورایی متشکل از برترین اندیشمندان معاصر تشکیل دهند و در آن مصوبه‌ای مبنی بر همه کُشی -قتل عام- تمامی موجودات زنده بر روی این کره خاکی را در کسری از ثانیه تصویب کنند....